Team GB skeleton-atleten trainen slechts 2,5 uur op ijs per seizoen

Team GB skeleton-atleten trainen slechts 2,5 uur per seizoen op echt ijs – de rest gebeurt op een unieke pushstartbaan in Bath.

Skeletonracen is een van de meest spectaculaire onderdelen van de Olympische Winterspelen, waarbij atleten met het gezicht naar voren op een slee liggen en met snelheden tot 140 kilometer per uur door ijzige bochten razen. Maar hoe train je voor zo'n extreme sport als je land geen enkele ijsbaan voor skeleton heeft? Team GB heeft een opmerkelijke oplossing gevonden.

Op de Universiteit van Bath staat de enige pushstartbaan voor skeleton in het Verenigd Koninkrijk. Het is een bescheiden faciliteit van slechts 140 meter lang, maar die korte afstand is precies waar het om draait. De baan simuleert het allerbelangrijkste deel van elke skeletonrace: de start.

De cruciale eerste meters van een skeletonrace

Bij skeleton duwen atleten hun slee gedurende ongeveer 30 meter voordat ze erop springen. Dit is het enige moment in de race waarop ze zelf snelheid kunnen toevoegen. Elke tiende seconde die je tijdens de push wint, kan aan de finish het verschil betekenen tussen een medaille en een plek buiten het podium. De pushstartbaan in Bath is daarom ontworpen om atleten te helpen deze techniek tot in de puntjes te perfectioneren.

Op de baan is de slee vastgemaakt aan rails, wat betekent dat atleten zich volledig kunnen concentreren op hun explosieve kracht, timing en techniek zonder zich zorgen te maken over de besturing. Het is een gecontroleerde omgeving waarin ze eindeloos kunnen oefenen op het vinden van de meest efficiënte manier om de slee in beweging te krijgen.

Geen bochten, geen ijs: de uitdaging van skeleton-training in Groot-Brittannië

Wat de pushstartbaan niet biedt, zijn bochten. En dat is een probleem, want het sturen door de ijzige curves is een essentieel onderdeel van skeleton. Daarom moeten Britse atleten regelmatig naar het buitenland afreizen voor hun training op echt ijs. Landen als Noorwegen en Letland beschikken over volwaardige skeletonbanen waar atleten hun bochttechniek kunnen oefenen.

Maar zelfs met deze buitenlandse trainingsreizen brengen Team GB-atleten verbazingwekkend weinig tijd door op echt ijs. In een heel seizoen komt het totaal vaak niet boven de twee en een half uur. Dat betekent dat veel van de voorbereiding mentaal is: atleten visualiseren de baan, bedenken hun ideale lijn en stellen zich voor hoe ze bij elke bocht zullen sturen terwijl ze met enorme snelheid naar beneden suizen.

Voorbereiding op Olympische Spelen Milano-Cortina 2026

Deze unieke trainingsmethode heeft Team GB in het verleden al succes opgeleverd. Bij de Olympische Winterspelen van Pyeongchang in 2018 won Lizzy Yarnold goud, en Dom Parsons pakte brons. Nu bereidt een nieuwe generatie Britse skeleton-atleten zich voor op de Olympische Winterspelen van Milano-Cortina 2026, waar ze zullen proberen die traditie voort te zetten.

De combinatie van intensieve pushtraining in Bath, korte maar gerichte sessies op ijsbanen in het buitenland en mentale voorbereiding vormt de basis van het Britse skeleton-programma. Het is een bewijs dat je niet altijd perfecte faciliteiten nodig hebt om op het hoogste niveau te presteren – creativiteit, toewijding en slim gebruik van de beschikbare middelen kunnen net zo effectief zijn.